از فنجان ها

رفته بودم از میان وسایل بسته بندی شده و چسب خورده ی ندا ۱۲ تا فنجان بلور خورشیدی را بکشم بیرون تا بچینیم توی کابینت و عیدی دلمان باز شود که اگر خانه مان را عوض نکردیم و لباس نو نخریدیم حداقل توی فنجان های جدیدی برای مهمان هامان چای میریزیم. مامان همان اول کار استعفا داد که این کار من نیست و خودت برو.

من پیش خودم خیال میکردم بیرون کشیدن ۱۲ تا فنجان که کاری ندارد، چیزهای بهتری هم حتما پیدا میکنم اما وقتی از نزدیک با تکه تکه های خانه ی خواهرم مواجه شدم که آن طور بی منطق و هر دم بیل در گوشه آن اتاق خاک گرفته جمع شده بودند فهمیدم که خیلی اشتباه خیال کرده بودم. من میتوانستم جای تک تک آن قاشق و میوه خوری ها،گلدان و قندان ها را توی آن خانه به یاد بیاورم. این بشقاب ها مخصوص پذیرایی از من اند و آن یکی ها مخصوص مهمان های خاص. ظرف های سالاد توی کابینت کنار ظرف شویی اند و ظرف دردارهای مخصوص پیراشکی گوشت ها درست کابینت رو به رویش. روی این مبل ها مینشستیم، من این طرف، مسعود آن جا ، ندا دراز کشیده رو به رو، توی لیوان های شلغمی مان چای میخوردیم، چای با خرماهای زرد آبدار تازه و من با هیجان از زیر و زبر همه وقابع هفته را با جزییات فراوانی تعریف میکردم. این تصویری است که از آن خانه به خاطر می آورم. ما توی آن هال کوچک ساعت ها حرف میزدیم، بحث میکردیم و حوصله مان سر نمیرفت. البته شاید آن ها حوصله شان سر میرفت چون من خیلی حرف میزدم. ندا اغلب خوابش میگرفت ولی مسعود همیشه به نظر میرسید با حوصله و پیگیری بحث را ادامه میدهد.

حالا آن هال (حال) گرم و صمیمی کجا، این اتاق خاک گرفته ی درهم کجا... قبل تر ها فکر میکردم خانه مان که ساخته شود، وسایل نوی ندا را که بچینیم توش خیلی خوشمان میشود حتما. این بار ولی احساس کردم دلم نمیخواهد جور دیگری آن مبل ها را به خاطر بیاورم. نمیخواهم خاطره ی بی ندا و مسعودی ازشان داشته باشم، حتی فکر کردم سوار کشتی کنیم و بفرستیمشان آمریکا. جایی که ندا و مسعود بنشینند رویش و من، وقتی مهمان خانه شان شوم. بلاخره یک روز مهمان خانه شان میشوم دوباره... آن فنجان ها هم باید بروند توی کابینت بالای گاز، و کاسه های انبه بستنی توی دکورهای دم دست...

پ.ن. متن مربوط به ۱۶ فروردین ۱۳۹۴ است. آن روزها بلاگفا خراب بود و توی یک فایل نوشتم. امروز دیدمش و دوستش داشتم. برای همین گذاشتمش.

هنوز...